از دهان من صدایی نمی شنوی            

              دیریست که عمر را,

              واژگونه گذرانده ام

     درتماس دست انسانها, پوستم سرد است

         این قلب خونبار ,چندان نمی تپد

         سوگند خاموشی خوردم و اکنون, 

         حتی وقتی به صدای بلند می اندیشم

                                                        نمی شنوم.