باران نزد-گل خواب رفت

تاوان این مصیبت

                  که خواهد داد

 که امسال هم بهار

     چون پار و پیرار آمد

ولی گلی از خاک , برنکرد

       و آن درخت گشن گردو

         در همیشه های زمستان ماند.

 تاوان این مصیبت که خواهد داد

     که آب , آبی سیال

         از شیر چکه کرد و من ناخوش شدم , بی حوصله ماندم

     اما دریغ

   هرگز برف نبارید

          باران نزد

            گل خواب رفت

        و دنیا و هرچه در او بود

        و سال به تمامی تمام شد.

ای شب ملال دست تطاول گشوده , بر ترانه بارانها

  تاوان این مصیبت که خواهد داد

  که این بار , باران زد

                     اما 

                       باز هم گل خواب رفت.

انهدام

این روزها این گونه ام , ببین

دستم چه کند پیش می رود,

انگار هر شعر باکره ای را نوشته ام

پایم چه خسته می کشدم,

گویی کت بسته از خم هر راه رفته ام,

                                         تا زیر هر کجا...

ای دوست,این روزها , با هر که دوست می شوم احساس می کنم,

                        آنقدر دوست بوده ایم که دیگر , وقت خیانت است.

انبوه غم حریم و حرمت خود را از دست داده است,

        دیریست هیچ کار ندارم,

    وقتی که هیچ کار نداری , تو هیچ کاره ای

            گیرم از این کنایه هیچ نفهمی,

                          اما من هیچ کاره ام.

این روزها اینگونه ام حریف,

فرهاد واره ای که تیشه خود را , گم کرده است.

       آغاز انهدام چنین است,

            وقتی صدای حادثه خوابید

  بر سنگ گور من بنویسید:

                               یک جنگجو که نجنگید

                                اما شکست خورد.