دیوار

دستم چه کند پیش می رود,

انگار هر شعر باکره ای را نوشته ام

پایم چه خسته می کشدم,

گویی کت بسته از خم هر راه رفته ام,

                                         تا زیر هر کجا...

ای دوست,این روزها , با هر که دوست می شوم احساس می کنم,

                        آنقدر دوست بوده ایم که دیگر , وقت خیانت است.

انبوه غم حریم و حرمت خود را از دست داده است,

        دیریست هیچ کار ندارم,

    وقتی که هیچ کار نداری , تو هیچ کاره ای

            گیرم از این کنایه هیچ نفهمی,

                          اما من هیچ کاره ام.

این روزها اینگونه ام حریف,

فرهاد واره ای که تیشه خود را , گم کرده است.

       آغاز انهدام چنین است,

            وقتی صدای حادثه خوابید

  بر سنگ گور من بنویسید:

                               یک جنگجو که نجنگید

                                اما شکست خورد.